Urwisko

22.

Byłam coraz bardziej zdenerwowana, Amanda dziwnie się zachowywała. Nagle dziewczyna zaczęła się przybliżać a ja powoli się cofałam.

- Wiesz Selly, nigdy cie nie lubiłam… od samego początku, kiedy tylko tu przyjechałaś, ale… ale z czasem TO przerodziło się w nienawiść! – mówiła a my przybliżałyśmy się w stronę urwiska – Prawie codziennie myślałam jak się ciebie pozbyć, wynajęłam nawet Zayna żeby cię zabić ale głupek się nie spisał, wczoraj dodałam ci do drinka ekstazy, żebyś niczego nie pamiętała a ja mogłabym w końcu Si ciebie pozbyć! Ale ty oczywiście przyczepiłaś się do Louiska! A teraz ten spacer spadł mi jak grom z jasnego nieba… w końcu mogę się ciebie pozbyć! – na jej twarzy było widać wielkie szczęście i radość.

,,Ona jest chora psychicznie! To niemożliwe że przez tak długi czas to planowała i tak świetnie to ukrywała, nic nie dała po sobie poznać.”

- Za co mnie tak nienawidzisz? Czemu mi to robisz? – wiedziałam ze za chwile dojdziemy do urwiska, ale musiałam wiedzieć.

- Co, myślisz sobie że przyjeżdżasz do naszego miasta i od razu stajesz się popularna i super fajna, wszyscy cię lubią, sądzą że jesteś ładna i masz wielu przyjaciół, ciekawe życie i najlepszego chłopaka na świecie! Wiesz ile ja lat na takie coś pracowałam?! No wiesz?! Praktycznie od zawsze… już prawie wyszłam z własnego cienia, ale wtedy pojawiłaś się ty! To ja tu miałam być gwiazdą i być mega popularna… przez tyle lat byłam szarą myszką i miałam tego dość!

- Więc chodzi tylko o popularność i Louisa?

- Kochałam go odkąd się poznaliśmy, praktycznie od dzieciństwa! A ty mi go zabrałaś! Nienawidzę cię!

- Jesteś stuknięta! Idź się leczyć! Nie zabrałam ci go bo on nigdy nie był twój!

- Nienawidzę cię! – krzyknęła i próbowała mnie zepchnąć ale ja stawiałam opory.

Szarpałyśmy się i z każdą minutą było mi coraz ciężej, ona była naprawdę silna. Obejrzałam się za siebie, już wiedziałam jaki głębokie jest to urwisko i jak wysoko się znajdujemy. Moje piety wystawały już poza krawędź urwiska, czułam że zaraz zlecę, wiedziałam że to już koniec.

Nagle napieranie ze strony Amandy ustało i dziewczyna upadłą na ziemie. Przed sobą zobaczyłam Zayna trzymającego w reku kamień. Brunet podszedł do mnie i przytulił.

- Zayn… ja nie rozumiem – stałam sztywna jak struna i byłam w szoku.

- Cii, już spokojnie… jesteś bezpieczna, wszystko będzie dobrze.

- Jak mnie tu znalazłeś?

- Gdy tylko zauważyłem że cię i Amandy nie ma to zacząłem was szukać… i znalazłem.

- Ale wytłumacz mi! Przecież chciałeś mojej śmierci, dlaczego mnie uratowałeś?

- To skomplikowane.

- Nie zwódź mnie!

- No dobrze… Wiesz dlaczego przeprowadziłaś się z rodzicami do tego miasta?

- No tak, rodzice dostali tu prace… ale co to ma do rzeczy?

- Ma i to dużo, bo nie z tego powodu się tu przeprowadziliście, tylko ze względu na mnie.

- Nadal nic nie rozumiem…

- Twój tata jest też moim tatą – mówiąc to patrzał mi prosto w oczy, wiedziałam że mówił prawdę.

- Co? To niemożliwe! Przecież tata nigdy by nie zdradził mamy! Za bardzo ją kocha i w ogóle twój tata prawie mnie potrącił a ty mnie nienawidziłeś i – mówiłam całkiem chaotycznie aż nagle chłopak mi przerwał.

- To było wiele lat temu, zanim się urodziłaś, jestem rok starszy od ciebie… a to był mój przybrany ojciec.

- A co z nienawiścią do mnie?

- Fakt, na początku cię nie lubiłem ale z czasem gdy dotarło do mnie to że jesteśmy rodzeństwem… pokochałem cię, stałaś się moją małą siostrzyczką…

- Chyba już nie taką małą co? – roześmiałam się.

- No tak, ale za wszelką cenę chciałem cie chronić i gdy tylko dowiedziałem się że Amanda ma wobec ciebie nieciekawe zamiary, postanowiłem zdobyć jej zaufanie i cie ochronić… dlatego zachowywałem się tak w stosunku do ciebie. Przepraszam.

- Nie musisz przepraszać, zrobiłeś to by mnie chronić – przytuliłam go jeszcze mocnej.

- Moja mam wie?

-Tak.

Po tych słowach opanował mnie gniew, byłam zła. ,,Jak mogli mi nie powiedzieć?!”

- Powiemy wszystkim? – zapytałam.

- Zdecydowanie tak – uśmiechnął się szeroko – Zadzwonię po resztę i policje.

Był bardzo kiepski zasięg ale Zaynowi się udało. Niespełna godzinę później Amandę zabierała policja a ja wtulałam siew Louisa, Alice mnie pocieszała, Liam nadal chodził zmartwiony, Niall chciał wypytać o wszystko Zayna a on… załatwiał coś z policjantami.

- Czyli jesteście rodzeństwem? – spytała Alice.

- Na to wygląda.

- Ta Amanda jest chora psychicznie! – odezwał się Lou.

- Jakim cudem nikt z nas nie zauważył jaka z niej suka? – spytał Liam.

- No cóż, mam nadzieje że teraz już wszystko się ułoży.

- Ja też mam taką nadzieję – odpowiedział Louis, całując mnie w czoło.

Dwie godziny później, gdy byliśmy już w domku, postanowiliśmy wszyscy razem że wrócimy już do domów bo i tak już nikt nie miał na nic humoru i ochoty.

Żegnając się ciepło z chłopkami i dziewczynami, poszłam powoli w stronę drzwi wejściowych, nacisnęłam klamkę i weszłam do środka, poczułam zapach pierników. Gdy weszłam do salonu zauważyłam rodziców siedzących pod kocem zajadających ciasteczka.

- Córeczko! – wykrzyknęli i podbiegli mnie przytulić.

- Mamo, tato… ja wiem.

- Ale co wiesz? – spojrzała na mnie rodzicielka pytającym wzrokiem.

- Że mam brata.

Na twarzach rodziców malował się szok i przerażenie.

- My… my wiedzieliśmy że się dowiesz ale nie teraz i nie w taki sposób i że dowiesz się tego od NAS… my chcieliśmy ci powiedzieć.

- Ja też byłam w szoku, myślałam że tata cie kocha i to bardzo i że mnie nie kłamiecie… a my tak po prostu się przeprowadziliśmy się o niczym mi nie mówiąc, myślałam że zostawiam moich przyjaciół, byłego chłopaka i część rodziny po to żeby nam się lepiej żyło… a wy tak po prostu mnie okłamaliście i to nie tylko  tej sprawie! Myślałam że gorzej już być nie może! – wygarnęłam im i czułam że z każdą chwilą mój gniew jeszcze bardziej wzrasta więc poszłam do swojego pokoju, zamknęłam drzwi, włączyłam muzykę na fula i położyłam się na łóżku. Myślałam o całym moim życiu. Słyszałam pukanie rodziców ale jeszcze nie ochłonęłam i nie byłam gotowa na tą rozmowę.